پایگاه خبری تحلیلی هما زاگرس

به گزارش خبرگزاری هما زاگرس؛ بهزاد صالح‌بیگی فعال صنعت نفت در یادداشتی باعنوان؛ وزارت نفت در بزنگاه انتخاب؛ رئیس‌جمهور صادق وزیر شایسته و صنعت نیازمند اجماع

انتخاب وزیر نفت؛ تصمیمی برای آینده کشور

وزارت نفت یکی از راهبردی‌ترین بخش‌های اقتصاد ایران است که عملکرد آن بر تولید، درآمدهای ملی، امنیت انرژی و توسعه صنعتی کشور تأثیر مستقیم دارد. بنابراین، انتخاب وزیر نفت صرفاً یک انتصاب اداری نیست، بلکه تصمیمی مهم درباره آینده یکی از بزرگ‌ترین سرمایه‌های ملی کشور است.

در چنین شرایطی، وزارت نفت باید به مدیری سپرده شود که از تخصص، تجربه، کارنامه قابل دفاع، شناخت میدانی، سلامت حرفه‌ای و توان ایجاد اعتماد در بدنه صنعت برخوردار باشد.

حمایت واقعی از رئیس‌جمهور؛ کمک به انتخاب درست

در پیام هفته دولت، رهبر انقلاب بر ویژگی‌هایی همچون صداقت و دلسوزی رئیس‌جمهور تأکید کردند.

حمایت از رئیس‌جمهور صادق و دلسوز، تنها به معنای تأیید تصمیم‌های او نیست؛ بلکه گاهی بهترین حمایت، ارائه نظر کارشناسی و کمک به انتخاب شایسته‌ترین مدیران است.

انتخاب وزیر نفت یکی از همین بزنگاه‌هاست.

دولت نباید صرفاً به پیشنهادهای محدود و شناخت‌های شخصی تکیه کند.مجلس، کمیسیون انرژی و مجموعه صنعت نفت نیز باید با نگاهی تخصصی، در شناسایی و ارزیابی گزینه مناسب نقش‌آفرینی کنند.

تخصص، تجربه و کارنامه؛ معیارهای اصلی انتخاب

وزیر آینده نفت با چالش‌هایی مانند حفظ و افزایش تولید، توسعه میدان‌ها، نگهداشت تأسیسات، تأمین سرمایه و تجهیزات، تکمیل پروژه‌های نیمه‌تمام، ارتقای بهره‌وری و حفظ نیروهای متخصص روبه‌روست.

ازاین‌رو، صرف سابقه مدیریتی یا حضور در صنعت نفت کافی نیست. وزیر باید علاوه بر شناخت میدان و مسائل عملیاتی، از توان سیاست‌گذاری، درک اقتصادی، مدیریت بحران، قدرت مذاکره و تعامل مؤثر با دولت و مجلس برخوردار باشد.

معیار اصلی نیز باید کارنامه افراد باشد: دستاوردهای مدیریتی، نحوه تصمیم‌گیری در شرایط دشوار، میزان مسئولیت‌پذیری، سلامت حرفه‌ای و توان استفاده از کارشناسان.وعده‌ها زمانی اعتبار دارند که پشتوانه عملکرد قابل ارزیابی داشته باشند.

نقش مجلس و ضرورت مشورت با بدنه صنعت

مجلس شورای اسلامی و به‌ویژه کمیسیون انرژی، باید صلاحیت وزیر پیشنهادی را فراتر از بررسی سوابق اداری و برنامه‌های مکتوب ارزیابی کنند.برنامه وزیر برای تولید، سرمایه‌گذاری، توسعه میدان‌ها، ارتقای بهره‌وری و انتصاب مدیران شایسته باید به‌طور جدی بررسی شود.

همچنین ضروری است دیدگاه مدیران باسابقه، پیشکسوتان، کارشناسان، دانشگاهیان و نیروهای عملیاتی در فرایند تصمیم‌سازی شنیده شود.این مشورت به معنای واگذاری تصمیم نهایی نیست، بلکه راهی برای شناخت بهتر گزینه‌ها و کاهش احتمال خطاست.

سرمایه انسانی و شایسته‌سالاری

کارکنان صنعت نفت، سرمایه دانشی و حافظه سازمانی این صنعت‌اند. وزیر آینده باید حفظ نیروهای متخصص، آموزش، جانشین‌پروری، ایمنی و افزایش انگیزه کارکنان را جدی بگیرد.

جوان‌گرایی نیز باید در کنار تجربه پیشکسوتان قرار گیرد، نه در برابر آن. همچنین تغییرات مدیریتی باید بر پایه ارزیابی حرفه‌ای انجام شود؛ زیرا انتصاب‌های غیرتخصصی می‌توانند به کاهش بهره‌وری، تأخیر پروژه‌ها و تضعیف اعتماد سازمانی منجر شوند.

صنعت نفت به ثبات مدیریتی نیاز دارد، اما ثبات نباید به مصونیت از ارزیابی تبدیل شود.مدیران شایسته باید فرصت ادامه فعالیت داشته باشند و عملکرد همه مدیران نیز براساس معیارهای روشن سنجیده شود.

سخن پایانی؛ انتخابی برای منافع ملی

صنعت نفت ایران حاصل دهه‌ها تلاش، دانش و فداکاری نسل‌های مختلف کارکنان است و آینده آن نباید تحت تأثیر سهم‌خواهی‌های شخصی یا رقابت‌های سیاسی قرار گیرد.

رئیس‌جمهور باید بهترین گزینه را انتخاب کند، مجلس و کمیسیون انرژی باید تخصصی ارزیابی کنند و بدنه صنعت نفت نیز باید دیدگاه‌های کارشناسی خود را منصفانه و مسئولانه بیان کند.

وزیر آینده باید هم مورد اعتماد دولت و مجلس باشد و هم بتواند اعتماد بدنه تخصصی و عملیاتی صنعت را به دست آورد؛ مدیری که تخصص را مبنا قرار دهد، تجربه پیشکسوتان را قدر بداند، زمینه حضور جوانان را فراهم کند، از کارشناسان توانمند بهره ببرد و در برابر عملکرد خود پاسخ‌گو باشد.

مسئله فقط انتخاب یک وزیر نیست؛ مسئله، انتخاب مسیر آینده یکی از مهم‌ترین سرمایه‌های ملی ایران است. انتخابی که باید حاصل شناخت و مشورت باشد، نه صرفاً معرفی؛ حاصل کارنامه باشد، نه وعده؛ و منافع ملی را بر هر ملاحظه دیگری مقدم بداند.